meta name="description" content="  RE-PREMIERA FILMU „MANIA” (1918) Z MUZYKĄ NA ŻYWO4 września 2011, 18:00Filharmonia Narodowa ul. Jasna 5, WarszawaFilmoteka Naro... - czytaj więcej na polanegri.pl !" /> polanegri.pl - Wszystko o re-premierze "Mani..."
AktualnosciBiografiaIzba PamieciFestiwalStowarzyszeniePrasa o nasKontakt
WystawaSponsorzy
7 Przegląd Twórczośći Filmowej

Wszystko o re-premierze "Mani..."

  

RE-PREMIERA FILMU „MANIA” (1918) Z MUZYKĄ NA ŻYWO

4 września 2011, 18:00
Filharmonia Narodowa
ul. Jasna 5, Warszawa

Filmoteka Narodowa organizuje re-premierę filmu „Mania. Historia pracownicy
fabryki papierosów” (1918) w reżyserii Eugena Illésa, z polską gwiazdą światowego kina -
Polą Negri.
Uroczysty pokaz filmu ze specjalnie na tę okazję skomponowaną muzyką
Jerzego Maksymiuka, pod dyrekcją kompozytora, w wykonaniu Wrocławskiej Orkiestry Kameralnej Leopoldinum, odbędzie się 4 września 2011 roku w Filharmonii Narodowej
w Warszawie.
„Mania” jest swojego rodzaju zabytkiem filmowym, który wytrzymał próbę czasu.
Znajdująca się w archiwum Filmoteki Narodowej kopia filmu jest najprawdopodobniej jedyną zachowaną na świecie, a jej cyfrowa rekonstrukcja w zaawansowanej technologii 4K realizowana jest w ramach projektu „Konserwacja i digitalizacja przedwojennych filmów fabularnych w Filmotece Narodowej w Warszawie” współfinansowanego
ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach XI Priorytetu „Kultura i dziedzictwo kulturowe” Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.

Organizator: FILMOTEKA NARODOWA

Realizacja: BARRACUDA Music Company

Partnerzy: Filharmonia Narodowa, Goethe-Instiut, Lipnowskie Towarzystwo Kulturalne im. „Poli Negri", Muzeum Kinematografii, Węgierski Instytut Kultury i Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Patroni medialni: Filmweb, „Gazeta Wyborcza”, miesięcznik „Kino”, Polskie Radio Dwójka, TVP HISTORIA i TVP WARSZAWA

Warszawski pokaz filmu „Mania” został włączony do Krajowego Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji 2011 i rozpocznie jego międzynarodowe tournée w pięciu stolicach Europy: Paryż (12 września), Madryt (29 września), Londyn (13 października),
Kijów (29 października) i Berlin (8 listopada) w ramach Polskiej Prezydencji 2011.

www.fn.org.pl
www.nitrofilm.pl
www.facebook.com/nitrofilm
www.twitter.com/nitrofilm_fn

Informacja o biletach już wkrótce.

„MANIA. HISTORIA PRACOWNICY FABRYKI PAPIEROSÓW”
MANIA. DIE GESCHICHTE EINER ZIGARETTENARBEITERIN


 Reżyseria: Eugen Illés
Scenariusz: Hans Brennert
Zdjęcia: Eugen Illés
Produkcja: Projektions-AG Union, Niemcy, 1918
Premiera w Berlinie: 8.11.1918
Obsada aktorska:
Pola Negri (Mania Walkowska, pracownica fabryki papierosów), Werner Hollmann (Morelli, mecenas sztuki), Arthur Schroder (Hans van der Hof, kompozytor), Ernst Wendt (Heinz Alex, malarz)
Czas projekcji: 85 min


Opis filmu


Poruszająca historia wielkiej miłości Mani Walkowskiej - pracownicy fabryki papierosów -
do utalentowanego kompozytora Hansa. Mania zostaje wybrana na modelkę na plakat reklamowy nowej marki papierosów. U Alexa, malarza, który ma być autorem plakatu, poznaje młodego kompozytora Hansa van den Hofa. Zakochuje się w nim
z wzajemnością. Tymczasem Morelli, bogaty i wpływowy mecenas sztuki, zaintrygowany urodą modelki z plakatu, urządza wielki bal, na który zaprasza Manię. W trakcie zabawy usilnie zabiega o jej względy, jednak bezskutecznie. Mania inspiruje Hansa do napisania opery, która ma być wystawiona w berlińskiej operze. Zazdrosny Morelli, jeden
z akcjonariuszy Opery Narodowej, używa swoich wpływów i dzieło Hansa, zatytułowane Mania, zostaje odrzucone. Dziewczyna próbuje przekonać Morellego, by pomógł Hansowi. Morelli zgadza się, ale pod warunkiem, że do czasu premiery Mania zamieszka z nim
i zostanie jego kochanką. Dyrektor opery Dreyer zgadza się na wystawienie opery Hansa. Kompozytor zmienia tytuł swojego dzieła na Tarantella. Na premierze miejsca w loży honorowej zajmują Mania i Morelli. W przerwie Mania spotyka się z Hansem i próbuje wyjaśnić mu, że nadal go kocha, a z Morellim związała się tylko po to, by Hans mógł wystawić swoją operę. Kompozytor nie chce jej słuchać. Zrozpaczona Mania zamyka
w garderobie tancerkę, przebiera się za nią i zajmuje jej miejsce na scenie.
Zamienia również rekwizyt - atrapę rewolweru na prawdziwą broń…

„Mania. Historia pracownicy fabryki papierosów”, to jeden z pierwszych filmów
w bogatym dorobku polskiej artystki Poli Negri. Późniejsza wielka gwiazda kina zagrała
w nim jako dwudziestokilkuletnia dziewczyna, przed którą dopiero otwierały się drzwi do światowej kariery. Jednak już wtedy oczarowała swoją oryginalną urodą, pięknymi oczami, zwinnością ciała, bogatą mimiką oraz nietuzinkową osobowością.
„Mania” powstała w efekcie międzynarodowej współpracy w okresie, gdy kino nieme przekraczało bariery narodowe oraz językowe. Walory artystyczne filmu to: wartka dramaturgia, interesujące kreacje aktorskie, ciekawe zabiegi operatorskie oraz wyszukana scenografia według projektu Paula Leni, znanego reżysera filmów ekspresjonistycznych.
Film przez wiele lat był uznawany za bezpowrotnie zaginiony. W 2006 roku Filmoteka Narodowa odkupiła kopię filmu od czeskiego kolekcjonera, a następnie poddała ją kompleksowej rekonstrukcji w ramach projektu „Konserwacja i digitalizacja przedwojennych filmów fabularnych w Filmotece Narodowej w Warszawie” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego
w ramach XI Priorytetu „Kultura i dziedzictwo kulturowe” Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Dzięki staraniom Filmoteki Narodowej „Mania” w pewnym sensie została przywrócona do życia.

Gwiazda - Pola Negri

Pola Negri (wł. Barbara Apolonia Chałupiec) urodziła się 3 stycznia 1897 roku
w polskiej miejscowości Lipno (zmarła 1 sierpnia 1987 roku w San Antonio w USA).
Była wielką gwiazdą kina, legendą, aktorką o światowym formacie. Jej egzotyczna uroda, charyzma, bogata mimika oraz umiejętności pantomimiczne powodowały, że jej role zapadały głęboko w pamięć widzów, dla których stała się bożyszczem ekranu. Wykreowała postać femme fatale, kobiety-wampa i stała się symbolem epoki poprzedzającej dynamiczny rozwój sztuki filmowej. Zyskała status prawdziwej gwiazdy
i do historii kinematografii przeszła jako pierwsza Europejka oraz właściwie jedyna Polka, która zrobiła prawdziwą karierę w Hollywood.
Kariera Poli Negri rozpoczęła się od występów w Polsce w pionierskim okresie polskiego kina. Związała się wówczas z wytwórnią „Sfinks” Aleksandra Hertza, producenta
m.in. „Bestii” (1917), i dała się poznać jako wyjątkowo utalentowana aktorka. Porzuciła tę współpracę po otrzymaniu zaproszenia z Berlina od Maxa Reinhardta, legendy niemieckiego teatru, który pragnął obsadzić ją w sztuce „Sumurun”. Doskonale odnalazła się jako etatowa aktorka mistrza kina Ernsta Lubitscha. Pod okiem tego reżysera rozbudowała swój warsztat i osiągnęła szczyt popularności. Z okresu berlińskiego pochodzą ważne filmy w jej dorobku: „Carmen” (1918), „Madame Dubarry” (1919)
i filmowa adaptacja „Sumurun” (1920).
Wieści o jej talencie przyciągnęły uwagę amerykańskich potentatów filmowych
i w 1923 roku Pola Negri została triumfalnie ściągnięta do Hollywood. W Ameryce zmodyfikowała dotychczasowe emploi, stała się bardziej szykowna i nadal stanowiła obiekt pożądania. Przyciągała do siebie największe sławy filmu. Była partnerką
Charlie Chaplina, narzeczoną Rudolfa Valentino, a dzięki ślubowi z Gruzinem Sergiuszem Mdivanim została księżną. Wcielała się w role egzotycznych tancerek - w „Mężczyznach” (1924) i „Tancerce hiszpańskiej” (1923), lub dziewczyn z półświatka np. w „Czarnej Lu” (1924). Pojawiła się również w tytułowej roli Katarzyny Wielkiej w „Cesarzowej” (1924) wyreżyserowanej przez Lubitscha. Wystąpiła także w rolach komediowych, ukazując swoje vis comica w „Bezwstydnej kobiecie” (1925) oraz „Dobrym i nieznośnym” (1926). Niezapomnianą kreację stworzyła w filmie „Hotel Imperial” (1927) szwedzkiego mistrza kina Mauritza Stillera.
Nadejście ery kina dźwiękowego spowodowało, że Hollywood odsunęło się od swoich dotychczasowych gwiazd. Próby głosu Poli Negri wypadły co prawda pomyślnie, zaczęła nawet nagrywać na płytach piosenki śpiewane na ekranie, ale do lamusa przechodził jej ekspresyjny styl gry. Aktorka wróciła do Europy, gdzie niemiecki producent zaproponował jej rolę w „Mazurze” (1935) w reżyserii Williego Frosta. Hitlerowskie Niemcy okazały się dla niej trudnym miejscem do pracy, lecz zagrała w tym okresie dwie znaczące role
w filmach „Moskwa-Szanghaj” (1936) oraz „Tango Notturno” (1937). W 1941 roku udało jej się powtórnie wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Po kilku latach wystąpiła jeszcze w komedii „Hi Diddle Diddle” (1943), zaś po raz ostatni można ją było oglądać na ekranie w 1964 roku w roli Madame Habib w „Księżycowych prządkach” (1964). Do końca życia otaczała ją legenda wielkiej gwiazdy niemego kina. Wystąpiła
w ponad sześćdziesięciu filmach, stworzyła niepowtarzalny styl gry, oparty na połączeniu talentu mimicznego oraz tańca, przyjaźniła się z największymi sławami swoich czasów, m.in. z Albertem Einsteinem, potrafiła rozkochać w sobie największych hollywoodzkich amantów. Spełniła swój sen o Kopciuszku. Sięgnęła wyżyn sztuki filmowej i dała się zapamiętać jako prawdziwa królowa ekranu. Niejednokrotnie akcentowała silne więzi emocjonalne z Polską. Mówiła: „Ja nigdy nie przestałam czuć się Polką i zawsze podkreślałam moje polskie pochodzenie.”


Więcej informacji o Poli Negri:
Pola Negri. Legenda Hollywood, Mariusz Kotowski (Prószyński i S-ka, Warszawa 2011)

MUZYKA DO FILMU „MANIA”: JERZY MAKSIUK Z WROCŁAWSKĄ
ORKIESTRĄ KAMERALNĄ LEOPOLDINUM


Pokazowi filmu „MANIA” będzie towarzyszyła muzyka na żywo napisana przez cenionego twórcę muzyki filmowej Jerzego Maksymiuka, w wykonaniu Wrocławskiej Orkiestry Kameralnej LEOPOLDINUM pod dyrekcją kompozytora.


Kompozytor - Jerzy Maksymiuk


Urodził się 6 kwietnia 1936 r. w Grodnie. Miał być pianistą. Został dyrygentem.
Od 13 roku życia komponuje. Jest jednym z najwybitniejszych dyrygentów polskich, niezwykłą osobowością twórczą. Sławę zdobył jako szef Polskiej Orkiestry Kameralnej,
z którą w latach 70. podbijał świat. Pod jego batutą orkiestra koncertowała w takich salach jak nowojorska Carnegie Hall, London Proms, Wiener Ferein. To z „orkiestry Maksymiuka” wyrosła w 1984 r. nie mniej sławna Sinfonia Varsovia. U szczytu powodzenia w 1984 r. na 13 lat objął szefostwo BBC Scottish Symphony Orchestra
w Glasgow, z którą odbył liczne tournée po Europie. W uznaniu za dziesięcioletnią pracę
z tą orkiestrą został uhonorowany tytułami Conductor Laureate oraz Doctor of Letters Strathclyde University w Glasgow.
Występował z tak znanymi orkiestrami jak: London Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra, Orchestre National de France, Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra, Ensemble Orchestral de Paris, Rotterdam Philharmonic, Royal Liverpool Philharmoni, Hong Kong Philharmonic. Dokonał ok. 200 prawykonań muzyki współczesnej oraz nagrał ponad 100 płyt m.in. dla EMI, Hyperionu i Naxosa. Jako kompozytor muzyki filmowej do ponad 40 filmów współpracował z wieloma znanymi polskimi reżyserami m.in. Wojciechem J. Hasem, Krzysztofem Zanussim, Ewą i Czesławem Petelskimi
i Tadeuszem Makarczyńskim.


Wrocławska Orkiestra Kameralna LEOPOLDINUM


Wrocławska Orkiestra Kameralna LEOPOLDINUM powstała ponad 30 lat temu. Jej nazwa nawiązuje do jednego z najcenniejszych zabytków architektury barokowej w Europie Środkowej – słynącej ze znakomitej akustyki  Auli Leopoldyńskiej Uniwersytetu Wrocławskiego.  Orkiestra jest jednym z zespołów Filharmonii Wrocławskiej, będzie także należała do powstającego we Wrocławiu Narodowego Forum Muzyki.
Zespół składający się ze znakomitych muzyków zdobył szerokie uznanie słuchaczy
i krytyki, występując w takich salach, jak: Philharmonie i Schauspielhaus w Berlinie, Tivolis Koncertsal w Kopenhadze, Teatro Victoria Eugenia w San Sebastian oraz
na licznych festiwalach. Od 2007 roku dyrektorem artystycznym Leopoldinum jest skrzypek i dyrygent Ernst Kovacic.
Orkiestra nagrała kilkanaście płyt, z których Rossini Gala z Ewą Podleś (kontralt) otrzymała nagrodę Polskiej Akademii Fonograficznej – Fryderyka 1999. Pod dyrekcją Ernsta Kovacica wydała już sześć płyt CD, z których Ernst K?enek – Symphonic Elegy został wysoko oceniony w prestiżowych czasopismach muzycznych: „Diapason”, „Fanfare” i „The Strad”. www.leopoldinum.art.pl

Projekt
„Konserwacja i digitalizacja przedwojennych filmów fabularnych
w Filmotece Narodowej w Warszawie”

Filmoteka Narodowa od 2009 roku realizuje projekt konserwacji i digitalizacji przedwojennych filmów fabularnych współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach XI Priorytetu „Kultura i dziedzictwo kulturowe” Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.
Celem nadrzędnym projektu NITROFILM jest wieczyste zabezpieczenie najcenniejszych archiwaliów filmowych ze zbioru polskiej kinematografii okresu przedwojennego poprzez digitalizację 43 filmów, których kopie zachowały się na taśmie łatwopalnej nitro
(nośniku oryginalnym, pochodzącym z okresu, w jakim filmy powstały).
Pełnej rekonstrukcji poddane zostaną 3 filmy: MANIA. HISTORIA PRACOWNICY FABRYKI PAPIEROSÓW (reż. Eugen Illés, Niemcy 1918), PAN TADEUSZ (reż. Ryszard Ordyński, Polska 1928) i ZEW MORZA (reż. Henryk Szaro, Polska 1927). Wszelkie prace rekonstrukcyjne prowadzone są przez zespół pracowników Filmoteki Narodowej
w specjalnie stworzonej Pracowni Restauracji Taśmy Filmowej. Zrekonstruowane
w zaawansowanej technologii filmy, w wysokiej rozdzielczości obrazu 4K, będą miały swoje uroczyste re-premiery kinowe. Odrestaurowanym niemym filmom, towarzyszyć będzie muzyka na żywo specjalnie na tę okazję skomponowana i wykonana przez wybitnych artystów. Ostatnim etapem realizacji projektu (w 2013 roku) będzie międzynarodowa konferencja naukowa, prezentująca zrekonstruowane dzieła filmowe. Projekcjom towarzyszyć będą wykłady poświęcone restauracji i cyfryzacji ruchomych zabytków kultury. Ponadto utworzenie nowych nośników umożliwi udostępnianie tych filmów na DVD, w telewizji HD i w kinach.

Wszelkie informacje dostępne są na polsko-angielskiej stronie internetowej: www.nitrofilm.pl oraz na Facebooku: www.facebook.com/nitrofilm i Twitterze: www.twitter.com/nitrofilm_fn.